argumenty, które padają, gdy ktoś usiłuje wytłumaczyć, usprawiedliwić coś.

charakterystyczny typ narracji tekstu pisanego, przypominający mowę.

technika narracji, w której opowiadanie historii zaczyna się od środka, lub zakończenia przedstawionych wydarzeń, a nie od początku, przedstawiając poprzedzające wydarzenia w formie retrospekcji.

typ narracji, w której ukazane są różne punkty widzenia bohaterów, traktowane przez autora na równych prawach.

taki, który nosi pewne cechy dokumentu, jest w pewnym stopniu dokumentalny, ale nie spełnia wymogów, żeby być określonym jako dokumentalny w pełni.

ustny lub pisemny, rzeczywisty komunikat językowy wyrażający stanowisko, pogląd czy opinię autora.

zabieg narracyjny w dziele fabularnym, w którym fabuła, dziejąca się w czasie akcji, zostaje przerwana dłuższym wtrąceniem, dotyczącym wspomnień z przeszłości.

zaburzona kolejność pojawiania się elementów w wypowiedzi, tekście, ujawniająca wcześniej elementy, które zgodnie z logiką powinny wystąpić później.

opóźnienie bądź zatrzymanie akcji utworu, zwykle literackiego, celem zwiększenia napięcia u czytelnika.

w narratologii - konfiguracja zdarzeń, jednostka narracji.

przedstawienie w utworze epickim przebiegu życia wewnętrznego postaci, jej myśli, spostrzeżeń, wyobrażeń w mowie niezależnej lub pozornie zależnej.

opóźnienie bądź zatrzymanie akcji utworu, zwykle literackiego, celem zwiększenia napięcia u czytelnika.

w narratologii - konfiguracja zdarzeń, jednostka narracji.

sposób bezpośredniego przytaczania wypowiedzi postaci w utworze narracyjnym (dialog lub monolog).

wypowiedź charakteryzująca się tym, że monolog wewnętrzny zostaje wchłonięty przez narrację, ale mimo to zachowuje szereg znamion samodzielności i bezpośredniości przytoczenia.

przedstawienie w utworze epickim przebiegu życia wewnętrznego postaci, jej myśli, spostrzeżeń, wyobrażeń w mowie niezależnej lub pozornie zależnej.

w utworze literackim: opowiadany przez narratora w pierwszej osobie.