nurt filozofii pragmatyzmu, którego głównymi założeniami są: brak istnienia prawdy obiektywnej (prawda jest efektem reguł wnioskowania), przekonanie o tym, że tez naukowych nie można oceniać z punktu widzenia ich prawdziwości lub fałszywaości, ponieważ są instrumentem (konstruktem) powstałym wskutek reakcji człowieka na bodźce środowiska.

system filozoficzny, który najważniejszą rolę przypisuje doświadczeniu i użytecznosci.

doktryna filozoficzna głosząca, że źródłem ludzkiego poznania są wyłącznie lub przede wszystkim bodźce zmysłowe docierające do naszego umysłu ze świata zewnętrznego, zaś wszelkie idee, teorie itp. są w stosunku do nich wtórne.