nurt filozofii pragmatyzmu, którego głównymi założeniami są: brak istnienia prawdy obiektywnej (prawda jest efektem reguł wnioskowania), przekonanie o tym, że tez naukowych nie można oceniać z punktu widzenia ich prawdziwości lub fałszywaości, ponieważ są instrumentem (konstruktem) powstałym wskutek reakcji człowieka na bodźce środowiska.

pogląd, według którego możliwe jest poznanie a priori, tj. przed doświadczeniem, nie opierające się na nim.

doktryna filozoficzna głosząca, że źródłem ludzkiego poznania są wyłącznie lub przede wszystkim bodźce zmysłowe docierające do naszego umysłu ze świata zewnętrznego, zaś wszelkie idee, teorie itp. są w stosunku do nich wtórne.