prąd literacki, ukształtowany na przełomie XIX i XX wieku pod wpływem filozofii Henri Bergsona (irracjonalizm, podniesienie rangi intuicji, wprowadzenie pojęcia pędu życiowego – élan vital, rozważania na temat schematyzmu języka, który hamuje poznanie zmieniającej się dynamicznie rzeczywistości).

kierunek literacki, który jest końcową fazą baroku, dla którego typowe są lekkie, wytworne formy literackie.

kierunek w barokowej poezji hiszpańskiej XVII wieku, którego cechami są: zawiła konstrukcja i wyszukany, przesadnie kwiecisty styl.

prąd literacki oficjalnie zapoczątkowany we Francji w drugiej połowie XIX wieku, którego korzenie sięgają lat 40. XIX wieku, którego głównymi cechami są: dążenie do doskonałości formy, powót do klasycznych gatunków, podejmowanie tematyki filozoficznej.

o literautrze emanującej brzydotą, wywołującej w odbiorcy negatywne odczucia poprzez tematyzowanie zjawisk dotychczas tabuizowanych.

nurt w literaturze fantastycznonaukowej, który pojawił się w połowie lat 60. XX wieku, dla którego charakterystyczne było odejście od utartych kanonów s-f - fascynacji rozwojem techniki, eksploracją kosmosu, i podnoszenie tematów związanych z człowiekiem i jego przeżyciami.

brak danych

preromantyczny, podporządkowany gotycyzmowi - kierunkowi w literaturze i sztuce, dla którego charakterystyczna była fascynacja estetyką średniowieczną.

dość mrocznie, w sposób charakterystyczny dla gotycyzmu - preromantycznego kierunku w literaturze i sztuce, dla którego charakterystyczna była fascynacja estetyką średniowieczną.