mentalny proces obronny polegający na uprzedmiotowieniu człowieka, odebraniu mu cech ludzkich, prowadzący do nieangażowania się emocjonalnego w relacje z tą osobą.

w psychoanalizie: metoda radzenia sobie z wewnętrznymi konfliktami w celu ochrony osobowości (ego), zmniejszenia lęku, frustracji i poczucia winy; pojęcie wprowadzone przez Zygmunta Freuda i przejęte przez współczesną psychologię.