udręczyć 1
czasownikdomena: v emocjarejestr: książk.
Słowosieć [ver.5.0]
PolskiDefinicja
umęczyć kogoś w wyniku sprawienia mu cierpień fizycznych lub psychicznych, spowodować, że ktoś cierpi, czuje się udręczony, strapiony.
Przykłady
- 1.Zdawało się, że zamierzała zadać mękę dyktatorowi za mękę, którą udręczył naród.
- 2.Niektórzy historycy zaliczają do kategorii obozów koncentracyjnych tzw. Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej, więzienie zorganizowane przez władze II Rzeczypospolitej w latach 1934–1939 dla izolowania oraz udręczenia przeciwników politycznych.
- 3.Oczy jego, pełne nietajonego zachwytu, udręczyły ostatecznie Kazię. Milczała, słuchając nowin miejskich, które jej się wydawały tak obce, a szczególnie tak nadzwyczajnie błahe, i pożegnała tego pierwszego adoratora tak zimno i obojętnie, że aż to prezes zauważył.
- 4.Wszystko to udręczyło mu duszę. Wyznawał teraz koledze, iż, tam w Krakowie, nosił się z myślą o samobójstwie. Nie mógł znieść owych mdłych, głupich zestawień, które go prześladowały. Nikt go nie rozumiał.
