w architekturze (także w sztuce): cecha wytworu, obiektu polegająca na podporządkowaniu jego części składowych i detali zasadzie zwartości i przejrzystości całej kompozycji.

sposób komponowania obrazu, zgodnie z kierunakim poziomymi, rozbudowa kompozycji dzieła wszerz.

ukośna linia, ukośny układ elementów.

zatarcie związków między poszczególnymi składnikami świata przedstawionego (jednością czasu, miejsca i akcji), sugerowanie jego wieloznaczności, co wymusza na odbiorcy subiektywną interpretację.

układ i wzajemne relacje elementów stanowiących jakąś całość.

fragmenty na początku i końcu utworu (zdanie, krótsza lub dłuższa wypowiedź), które swoją treścią scalają cały utwór.

taki, który zawiera elementy retrospekcji, którego elementem konstrukcji jest retrospekcja.

w sztukach plastycznych: zorganizowany w sferze kompozycji w taki sposób, że poszczególne elementy nie są w pełni autonomiczne względem tła, np. zostały tak wyrzeźbione, że częściowo łączą się z bryłą, w której je przedstawiono.

w odniesieniu do sztuk plastycznych, zwłaszcza malarstwa abstrakcyjnego: taki, który charakteryzuje się spontanicznym, wolnym od formalnych rygorów układem kompozycyjnym.

o kompozycji: taki, którego główny element, mocny punkt znajduje się w centrum, taki, w którym elementy są uporządkowane wokół centrum.

taki, który pod względem struktury, kompozycji przypomina poemat.