język naturalny należący do grupy języków zachodniosłowiańskich (do której należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiącej część rodziny języków indoeuropejskiej.

mowa zachodniosłowiańska i lechicka o spornym statusie – w zależności od przyjętych kryteriów uznawana za odrębny język lub dialekt języka polskiego; jedyna pozostałość słowiańskich dialektów pomorskich.

entolekt o dyskusyjnym statusie, uznawany za osobny język lub zespół gwar śląskich, być może łączących się w kilka dialektów, którym posługuje się rdzenna ludność Górnego Śląska oraz reliktowo część ludności Dolnego Śląska.

język zachodniosłowiański, należący do tzw. grupy języków lechickich; język plemion, które od ok. VIII wieku zasiedlały północno-zachodni skraj Słowiańszczyzny, głównie Połabian, Drzewian i Wendów lüneburskich.

język wywodzący się z jednego z trzch słowiańskich zespołów językowych.