swarliwy 1

adjectivedomain: adj qualityregister: książk.
Słowosieć [ver.5.0]
PolishPolish
Definition

zazwyczaj o człowieku: taki, który jest skłonny do swar, do niezgody, zły, drażliwy.

  • 1.Iako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia: tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.
  • 2.Lękliwe i potulne psy jakuckie stają się w uprzęży złe i swarliwe, gryzą się często między sobą i rzucają z wielką zażartością na każde spotkane stworzenie, rena, krowę, konia nawet białego niedźwiedzia...
  • 3.Niech Bóg zachowa od prałatów swarliwych, a nadewszystko takich co noszą pancerz pod sutanną.
  • 4.Mędrcowie oni zaś, tymczasem, kłócić się poczęli, jak swarliwe niewiasty w haremie.
  • 5.Czerniecki w książce z r. 1682 pisze: „Kucharz ma być ochędożny, z czupryną, albo głową wyczesaną, podgoloną, rękami umytemi, paznoktami oberznionymi, opasany fartuchem białym, trzeźwy, nie swarliwy, pokorny, chyży, smak dobrze rozumiejący, potrzeby do potraw dobrze znający i wszystkim usługujący“.
  • 6.Akryzione, żona Ktezipa, golibrody z Eginy, była to rządna gospodyni, ale niewiasta nieco swarliwa, trzymająca krótko niewolników i męża.
  • 7.W czasach ruchów dość chaotycznych i swarliwych, dr. Jan Szlachtowski, jako profesor literatury polskiej na uniwersytecie lwowskim, starał się u władz centralnych o „Radę szkolną“ i język polski w szkołach, a gdy wypadki roku 1848 dalszą akcyę w tym kierunku uniemożliwiły, niestrudzony działacz nie ustaje w pracy dla dobra narodu i proponuje już w roku 1851 założenie „Macierzy polskiej“, na wzór czeskiej „Maticy“, i wydawnictwa takie rozpoczął w drukarni Zakładu narodowego im. Ossolińskich.
  • o człowieku: taki, który często i łatwo się kłóci.

  • o człowieku: taki, który łatwo i często wdaje się w konflikt.

  • o człowieku: taki, który nie jest skłonny do zgody, chętnie, często i łatwo się kłóci.

FENG