kierunek filozoficzny, według którego u podstaw szczęścia leży racjonalne korzystanie z przyjemności.

szkoła filozoficzna, zapoczątkowana przez Zenona z Kition, która powstała jednocześnie z epikureizmem w końcu IV wieku p.n.e. i przetrwała aż do zamknięcia wszystkich szkół filozoficznych przez cesarza Justyniana w 529 roku, w której modelem człowieka był mędrzec żyjący w zgodzie z naturą, kierujący się rozumem.

każdy światopogląd filozoficzny, który przyjmuje założenia filozofii Platona o istnieniu niedających się bezpośrednio poznać idealnych bytów (świata doskonałych idei, który odbija się w nieidealnym świecie dostępnych człowiekowi rzeczy).

antyczna filozofia o nastawieniu praktycznym, sceptycznie nastawiona do możliwości ludzkiego poznania, w jej ramach mieściły się erystyczne praktyki - uczenia się i odpłatnego nauczania skutecznego prowadzenia argumentacji.

jedna ze szkół filozofii antycznej, której głównym przedmiotem zainteresowania była przyjemność uznana za dobro oraz główny cel życia ludzkiego, a także praktyczny wymiar wiedzy.

brak danych