rak krawiec 1
PolskiAstacus leptodactylus syn. Pontastacus leptodactylus – jeden z występujących w Polsce gatunków raków, skorupiak (Crustacea) z rzędu dziesięcionogów (Decapoda); początkowo zamieszkiwał tereny Morza Czarnego i Kaspijskiego, później powiększał swój zasięg w kierunku zachodnim; w XIX wieku zasiedlano nim wody Europy Środkowej, było to spowodowane epidemią choroby zwanej dżumą raczą, która powodowała masowe śnięcie pospolitego wówczas w Polsce raka szlachetnego - uważano wówczas mylnie, że rak krawiec jest odporny na tę chorobę.
Przykłady
- 1.Odróżnienie u raków krawców samic od samców nie przedstawia trudności dzięki odrębnościom w budowie zewnętrznej, łatwym do stwierdzenia i wystarczającym do rozróżnienia płci.
- 2.Rak krawiec odżywia się roślinami o dużej zawartości wapnia jak moczarka, rogatek, ramienica, rdestnica, wywłócznik, a także drobnymi bezkręgowcami (np. ślimakami) i padliną.
- 3.Rak krawiec ma podobną budowę do raka szlachetnego.
Synonimy
- rak błotny 1
Astacus leptodactylus syn. Pontastacus leptodactylus – jeden z występujących w Polsce gatunków raków, skorupiak (Crustacea) z rzędu dziesięcionogów (Decapoda).
- rak stawowy 1
Astacus leptodactylus syn. Pontastacus leptodactylus – jeden z występujących w Polsce gatunków raków, skorupiak (Crustacea) z rzędu dziesięcionogów (Decapoda); początkowo zamieszkiwał tereny Morza Czarnego i Kaspijskiego, później powiększał swój zasięg w kierunku zachodnim; w XIX wieku zasiedlano nim wody Europy Środkowej, było to spowodowane epidemią choroby zwanej dżumą raczą, która powodowała masowe śnięcie pospolitego wówczas w Polsce raka szlachetnego - uważano wówczas mylnie, że rak stawowy jest odporny na tę chorobę.
- rak długoszczypcowy 1
Astacus leptodactylus syn. Pontastacus leptodactylus – jeden z występujących w Polsce gatunków raków, skorupiak (Crustacea) z rzędu dziesięcionogów (Decapoda); początkowo zamieszkiwał tereny Morza Czarnego i Kaspijskiego, później powiększał swój zasięg w kierunku zachodnim; w XIX wieku zasiedlano nim wody Europy Środkowej, było to spowodowane epidemią choroby zwanej dżumą raczą, która powodowała masowe śnięcie pospolitego wówczas w Polsce raka szlachetnego - uważano wówczas mylnie, że rak długoszczypcowy jest odporny na tę chorobę.
