wspólnota religijna, która wyodrębniła się w latach 1562–1565 z polskiego Kościoła Ewangelicko-Reformowanego, stanowiąca najbardziej radykalny odłam reformacji w Polsce powstały dzięki uchodźcom z południowej i zachodniej Europy (głównie włoscy antytrynitarze), prześladowanych przez katolicką inkwizycję oraz teologów ewangelickich.

wyznawcy arianizmu, doktryny teologicznej Ariusza (zm. 336), prezbitera Kościoła w Aleksandrii w Egipcie, zaprzeczającej dogmatowi o Trójcy Świętej (tzw. antytrynitaryzm).

grupa ludzi, zbiorowość, której członkowie połączeni są jakąś więzią, jakąś relacją.