język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii, należący do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich.

język literacki i liturgiczny używany w cerkwi prawosławnej (także przez prawosławnych w Polsce) i Kościele neounickim.

język powstały naturalnie, jako reakcja ludzi na potrzebę nazwania czegoś; w odróżnieniu od sztucznych języków komputerowych i stworzonych na potrzeby komunikacji pomiędzy ludźmi.