instrument dęty, zazwyczaj prosty, dawny.

instrument dęty, dla którego charakterystyczne jest, że dźwięk powstaje przez wzbudzenie drgań stroika powietrzem wydostającym się pod ciśnieniem ze stałego zbiornika powietrza – tzw. worka.

rodzaj instrumentu muzycznego, jednego z najpopularniejszych w starożytnej Grecji; stanowiły go dwie niezależne, cylindryczne piszczałki wyposażone w podwójny stroik, grano na nich unisono, przy czym były one rozstrojone o mikrotony.

instrument dęty, w którym wibratorem jest drewniany stroik bądź krawędź, o którą rozpraszany jest strumień powietrza.

o instrumencie muzycznym dętym: taki, który nie ma wentyla (wentyli).

przyrząd wytwarzający dźwięki, służący do wykonywania muzyki.

część składowa instrumentów dętych, w której pod wpływem wibracji słupa powietrza powstaje dźwięk.

w niektórych aerofonach przyrząd służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego w przewodzie instrumentu muzycznego.

w instrumentoznawstwie: zawór włączający do korpusu instrumentów dętych blaszanych dodatkowe rurki (zwane krąglikami), które przedłużają słup powietrza i zmieniają wysokość dźwięku; piston.

otwór z metalową pokrywką (zasłaniającą go częściowo lub całkowicie) stosowany w niektórych instrumentach dętych.

incytator w niektórych aerofonach piszczałkowych i idiofonach dętych; element instrumentu muzycznego służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego wewnątrz instrumentu lub rezonatora.

część składowa instrumentów dętych, w której pod wpływem wibracji słupa powietrza powstaje dźwięk.

w niektórych aerofonach przyrząd służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego w przewodzie instrumentu muzycznego.

w instrumentoznawstwie: zawór włączający do korpusu instrumentów dętych blaszanych dodatkowe rurki (zwane krąglikami), które przedłużają słup powietrza i zmieniają wysokość dźwięku; piston.

incytator w niektórych aerofonach piszczałkowych i idiofonach dętych; element instrumentu muzycznego służący do wprowadzania w drganie słupa powietrza zawartego wewnątrz instrumentu lub rezonatora.

ruchoma, mosiężna rurka włączana do obiegu instrumentu dętego blaszanego za pomocą wentyla; dzięki niej możliwe jest uzyskanie niższego dźwięku.