przedstawiciel rodziny języków indoeuropejskich.

język z rodziny keczua, którym posługują się Indianie Keczua; był językiem urzędowym imperium inkaskiego aż do jego upadku, a po konkwiście do jego rozpowszechnienia przyczynili się misjonarze, przyjmując go za oficjalny język ewangelizacji.

któryś z języków drawidyjskich, język zaliczający się do rodziny językowej obejmującej 85 języków południowych Indii i Sri Lanki.

język z rodziny języków afroazjatyckich.

język z grupy języków ałtajskich.

w klasyfikacji języków jednostka obejmująca języki, co do których zakłada, że wywodzą się one od wspólnego prajęzyka.

w klasyfikacji języków jednostka obejmująca języki, co do których zakłada, że wywodzą się one od wspólnego prajęzyka.

język, który nie wykazuje podobieństwa z żadnym innym językiem.

odmiana językowa właściwa dla wyodrębnionej grupy etnicznej, postrzegana jako wyznacznik jej tożsamości.