posiadający zasięg regionalny lub międzynarodowy skategoryzowany zespół cech formalnych w architekturze charakterystycznych dla ukształtowania budowli powstałych w danym okresie rozwoju architektury i w danym kręgu kulturowym.

rzecz skonstruowana, zbudowana; pewien układ elementów, który tworzy zaplanowaną całość.

środkowy, poziomy człon belkowania z reguły leżący między architrawem i gzymsem, często zdobiony rzeźbami, jeden z bardziej ozdobnych elementów antycznych budowli.

element architektoniczny w postaci poziomej, zwykle profilowanej listwy wystającej przed lico muru, która chroni elewację budynku przed ściekającą wodą deszczową.

długi i ciężki kloc, najczęściej drewniany, służący do podtrzymywania, mocowania.

środkowy, poziomy człon belkowania z reguły leżący między architrawem i gzymsem, często zdobiony rzeźbami, jeden z bardziej ozdobnych elementów antycznych budowli.

element architektoniczny w postaci poziomej, zwykle profilowanej listwy wystającej przed lico muru, która chroni elewację budynku przed ściekającą wodą deszczową.

długi i ciężki kloc, najczęściej drewniany, służący do podtrzymywania, mocowania.