kąt zawarty między północną częścią południka odniesienia a danym kierunkiem poziomym.

część płaszczyzny ograniczona dwoma półprostymi (ramionami kąta) wychodzącymi z jednego punktu (wierzchołka kąta).

w geometrii część przestrzeni trójwymiarowej ograniczona przez powierzchnię stożkową, czyli wszystkie półproste wychodzące z wierzchołka, przechodzące przez pewną ustaloną krzywą zamkniętą.

w geometrii - każda z dwóch części płaszczyzny na jakie rozcinają przestrzeń dwie półpłaszczyzny mające wspólną prostą (krawędź kąta dwuściennego), wraz z punktami każdej półpłaszczyzny.

maksymalny kąt, pod jakim promień świetlny może padać na granicę ośrodków, ulegając przy tym załamaniu.

w geometrii: jedno z podstawowych pojęć pierwotnych geometrii Euklidesa i geometrii absolutnej; nieskończone płaskie pole.

figura geometryczna płaska, którą tworzy łamana zwyczajna zamknięta wraz z wydzieloną przez nią z płaszczyzny przestrzenią.

pojęcie matematyczne.

półprosta tworząca kąt z drugą półprostą.

półprosta tworząca kąt z drugą półprostą.

o figurach geometrycznych: taki, który ma kąt prosty/ kąty proste.

taki, którego kąt wynosi 180 stopni.

taki, którego kąt wynosi sto stopni.

taki, który ma kąt wynoszący kilka stopni.

taki, którego kąt wynosi kilkanaście stopni.