rodzaj powierzchni, na której poprzez rzut odwzorowuje się przestrzeń trójwymiarową.

pojęcie matematyczne mające sens w przestrzeni trójwymiarowej.

płaszczyzna wynikająca z geometrii przeciętej bryły.

przestrzeń, na której opiera się jedna z geometrii nieeuklidesowych.

płaszczyzna, która przechodzi przez środek odcinka i jest do niego prostopadła.

bryła ograniczona trzema płaszczyznami.

bryła ograniczona trzema płaszczyznami.

zbiór punktów (miejsce geometryczne) o tej własności, iż można wokół każdego jej punktu zbudować (niewielką) sferę, która w przecięciu z tym zbiorem daje jedynie obiekty jednowymiarowe (krzywe). Jest to trójwymiarowy odpowiednik pojęcia krzywej.

każda z dwóch części płaszczyzny, wraz z prostą, na jakie dzieli płaszczyznę dana prosta.

w geometrii: ściana powierzchni wielościennej albo wielościanu - jeden z wielokątów, które tworzą jej/jego brzeg.

ćwiartka koła; część płaszczyzny, która jest ograniczona osiami układu współrzędnych.

w geometrii inna nazwa podzbioru danej przestrzeni, zwykle przestrzeni euklidesowej, afinicznej lub rzutowej.

każda z dwóch części płaszczyzny zawartych między dwiema półprostymi (wraz z nimi), nazwanymi ramionami, o wspólnym początku, zwanym wierzchołkiem.

figura geometryczna płaska, którą tworzy łamana zwyczajna zamknięta wraz z wydzieloną przez nią z płaszczyzny przestrzenią.

każda z dwóch części płaszczyzny, wraz z prostą, na jakie dzieli płaszczyznę dana prosta.

w geometrii: ściana powierzchni wielościennej albo wielościanu - jeden z wielokątów, które tworzą jej/jego brzeg.

ćwiartka koła; część płaszczyzny, która jest ograniczona osiami układu współrzędnych.