język indoeuropejski z grupy satem, którym posługują się Albańczycy.

język z grupy irańskiej języków indoeuropejskich, używany w Iranie, Afganistanie i Iraku; jego odmiany to m.in.: gilani, mazandarani, luri, bahtiari (Iran), hazaragi i aimak (Afganistan) oraz gurani (Irak).

język z rodziny keczua, którym posługują się Indianie Keczua; był językiem urzędowym imperium inkaskiego aż do jego upadku, a po konkwiście do jego rozpowszechnienia przyczynili się misjonarze, przyjmując go za oficjalny język ewangelizacji.

język, którego używa się w Chinach (może to być jeden z wielu języków lub dialektów), także: grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk) należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

język powstały naturalnie, jako reakcja ludzi na potrzebę nazwania czegoś; w odróżnieniu od sztucznych języków komputerowych i stworzonych na potrzeby komunikacji pomiędzy ludźmi.