broń osobista 1

broń i sprzęt bojowy, w który wyposażone jest wojsko; całość broni zgromadzona i przechowywana przez kogoś w jakimś celu, na wypadek czegoś.

krótka, ręczna broń palna do walki (zarówno ataku, jak i obrony) na niewielką odległość (do 50 m), a także do wymuszania posłuszeństwa na polu walki, charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki.

wielostrzałowa nieautomatyczna krótka broń powtarzalna, w której funkcję magazynka niewymiennego spełnia obrotowy bęben z kilkoma komorami nabojowymi (zwykle sześcioma).

długa sieczna broń biała, wyróżniająca się jednosieczną, wygiętą głownią.

broń biała służąca wyłącznie do kłucia, powstała w XVII wieku na zachodzie Europy w wyniku przekształcania ówczesnego rapiera (białej broni kłującej).

krótka, ręczna broń palna do walki (zarówno ataku, jak i obrony) na niewielką odległość (do 50 m), a także do wymuszania posłuszeństwa na polu walki, charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki.

wielostrzałowa nieautomatyczna krótka broń powtarzalna, w której funkcję magazynka niewymiennego spełnia obrotowy bęben z kilkoma komorami nabojowymi (zwykle sześcioma).

długa sieczna broń biała, wyróżniająca się jednosieczną, wygiętą głownią.

broń biała służąca wyłącznie do kłucia, powstała w XVII wieku na zachodzie Europy w wyniku przekształcania ówczesnego rapiera (białej broni kłującej).