duch 3

rzeczownikdomena: myślenierejestr: książk.

Słowosieć [ver.5.0]

Polski

Definicja

sfera istnienia istoty rozumnej, przypuszczalna przyczyna ożywienia i porządku wszechświata, źródło samowiedzy; w niektórych koncepcjach: element łączący ciało i duszę, ale także integrujący intelekt, poznanie zmysłowe, życie wewnętrzne ze światem zewnętrznym.

Przykłady

1.We wczesnym chrześcijaństwie często utożsamiano ducha z myślą, a duszę z uczuciem.
2.Według teozofów, duch jest najwyższą i jedyną wiecznie istniejącą formą istnienia i emanacją absolutu. Razem z intelektem i jaźnią tworzy nieśmiertelną duszę człowieka.
3.Anaksagoras jako pierwszy odróżnił materię od ducha, którego pojmował jako intelektualną siłę działającą niezależnie od materii.
4.Joga to coś dla ciała i dla ducha.
5.Duch był pojmowany w niemieckiej filozofii (Schelling, Hegel) jako osnowa bytu, podmiot historii i samoświadoma idea.
6.W neoplatonizmie sfera ducha była uważana za hipostazę między Absolutem a sferą psychiczną.