rodzaj broni, ładunek (zazwyczaj materiał wybuchowy) wyposażony w zapalnik, zrzucany lub podkładany przede wszytkim w celu niszczenia obiektów lub zabijania.

gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia na wprost.

długa indywidualna broń strzelecka, zasilana najczęściej amunicją karabinową.

sieczna broń biała, charakteryzująca się prostą obosieczną głownią i otwartą rękojeścią.

broń w postaci środków rażących, najczęściej ładunków wybuchowych w specjalnej obudowie, z urządzeniem reagującym i zapalającym, która służy do niszczenia tzw. siły żywej i sprzętu bojowego przeciwnika, a w przeszłości także burzenia obiektów obronnych.

broń i sprzęt bojowy, w który wyposażone jest wojsko; całość broni zgromadzona i przechowywana przez kogoś w jakimś celu, na wypadek czegoś.

broń i sprzęt bojowy, w który wyposażone jest wojsko; całość broni zgromadzona i przechowywana przez kogoś w jakimś celu, na wypadek czegoś.

taki, który wywołuje huk.

o broni: taki, który służy do kłucia, zadawania ciosów w ten sposób.

o broni: taki, który został wykonany lub przerobiony samodzielnie.

o broni: taki, który ma duży zasięg.

przedmiot służący do wykonywania określonych czynności, zwykle pomiarowych lub wymagających precyzji.

ogół rakiet, nabojów artyleryjskich, min, bomb lotniczych, torped, bomb głębinowych, granatów ręcznych oraz naboje do broni strzeleckiej.

urządzenie zabezpieczające broń przed przypadkowym wystrzałem przez jego odpowiednie nastawienie (np. przełączenie dźwigni).

ogół rakiet, nabojów artyleryjskich, min, bomb lotniczych, torped, bomb głębinowych, granatów ręcznych oraz naboje do broni strzeleckiej.

podniośle o broni.